Omslagfoto Martien Valcke

In 2011 werd ik benaderd door De Witte Uitgeverij in Leiden voor de uitgave van een bundel in een van hun twee poëziereeksen. Na een aantal gesprekken besloot ik erop in te gaan en tekende een contract dat er goed uitzag. Op 1 april 2012 werd 'Vleugels van cement' in de Haagse Kunstkring gepresenteerd. Een aantal maanden later werd de uitgeverij failliet verklaard en nog weer wat later zonder enige berichtgeving aan de auteurs opgeheven. Niet alleen kreeg ik niets betaald voor de verkopen tot aan het faillissement, maar, en dat deed het meeste pijn, de directie van het bedrijf waar de uitgeverij een onderdeel van was, liet nooit meer iets van zich horen. Ik won juridisch advies in, maar merkte al snel dat stappen ondernemen me veel geld zou kosten, terwijl de kans op genoegdoening nihil was. Leergeld dus, al weet ik tot de dag van vandaag niet goed waaruit de les zou moeten bestaan. De bundel is hier en daar nog antiquarisch te verkrijgen, kan worden ingezien in de Koninklijke Bibliotheek en is te leen in een aantal openbare bibliotheken.

Hieronder een gedicht uit de bundel. Op mijn weblog en op de pagina Gedichten staan er meer. Dit gedicht werd eerder gepubliceerd in de (ook al niet meer bestaande) Dagkalender van de poëzie  van Uitgeverij Meulenhoff (2008) en later, in een Turkse vertaling van Ibrahim Eroglu, in het tijdschrift Güncel Sanat, maart 2015. 

 

HOE HET VERGAAT
 
Het is een kwestie van ogen.
Gisteren gingen ze waar ze wilden. Klommen in bomen,
volgden een eekhoorn. Vielen dicht als het zo uitkwam.
 
Het is een kwestie van oren.
Gisteren vingen ze stilte. Hoorden een blad vallen,
een noot kraken. Spitsten zich, speelse muizen.
 
Het was donker toen de vliegtuigen kwamen.
Het licht had weg moeten blijven. Hoe dom is de zon,
hoe zwart een blinddoek. Hoe doof kun je je maken.